کامپوزیت دندانی با فناوری سیلوران/ فناوری نوین کامپوزیت دندانی

محققان برآن شدند که با ابداع فناوری‌های نوین از بروز پدیده‌ی شیرینکیج در کامپوزیت دندانی جلوگیری کنند.

به گزارش آیمدپرس، را در قالب یک منتشر کرد:

از سال ۱۹۴۰ که کامپوزیت‌های دندانی به عرصه دندانی پزشکی معرفی شده‌اند. بیماران با مشکلات عدیده‌ای بر اثر استفاده از این ماده مواجه شده‌اند. بسیاری از این مشکلات به دلیل میزان انقباض حجمی (volumic shrinkage) بالای کامپوزیت‌ها می‌باشد. این مشکلات شامل میکرونشتی، لکه‌های دور کامپوزیت، پوسیدگی ثانویه، میکروترک‌های سطح مینا، جدایش کامپوزیت از داخل دندان و حساسیت پس از ترمیم می‌شود.

روش‌هایی که ابداع شده است عمدتا بر مبنای رزین‌های مرسوم (انواع متاکریلات‌ها) می‌باشند. اما محققان آمریکایی توانستند نوعی رزین را ابداع کنند که طی فرآیند پلیمریزاسیون افزایش طول داشته، و بنابراین از انقباض حجمی تاحد بسیار زیادی جلوگیری می‌کند. این فناوری سیلوران نام دارد که نام آن از ریشه‌های این رزین گرفته شده است: سیلوکسان و اکسیران. اکسیران حلقه‌ای کربی است که بر اثر پلیمریزاسیون افزایش طول می‌دهد و سیلوکسان خاصیت آبگریزی را تامین می‌کند. مطابق تولیدهایی که در سطح دنیا انجام می‌شود اکثر قریب به اتفاق کامپوزیت‌های تولید شده دارای انقباض حجمی در دامنه‌ی ۱.۵ الی ۳ درصد هستند، درحالیکه کامپوزیت بر پایه‌ی رزین سیلوران دارای انقباض حجمی کمتر از یک درصد می‌باشد.

شکل ۲) نحوه‌ی پلیمریزاسیون اکسیران که باعث افزایش طول زنجیره‌ی پلیمری می‌شود و در نتیجه از انقابض حجمی جلوگیری به عمل می‌آورد.  

ممکن است شما دوست داشته باشید

دیدگاه بگذارید

avatar
  اشتراک  
اطلاع دادن از